تفسیر
عبدالهادی فقهی زاده
چکیده
قرآن کریم در آیات متعدّد، به گونه های متفاوت، از مسیح(ع) و مادر او مریم(س) سخن گفته است؛ گاه با برشمردن اوصاف و القاب گوناگون؛ مانند: عبدالله، رسول الله، غلام زکیّ، کلمة الله و روح خدا، او را بنده خدا، پیامبر خدا، جوان پاکیزه، کلمۀ الله – که بدون واسطه پدر و نطفه به وجود آمده – و جلوه ای از روح خود معرّفی کرده و از این رهگذر، فرزندِ ...
بیشتر
قرآن کریم در آیات متعدّد، به گونه های متفاوت، از مسیح(ع) و مادر او مریم(س) سخن گفته است؛ گاه با برشمردن اوصاف و القاب گوناگون؛ مانند: عبدالله، رسول الله، غلام زکیّ، کلمة الله و روح خدا، او را بنده خدا، پیامبر خدا، جوان پاکیزه، کلمۀ الله – که بدون واسطه پدر و نطفه به وجود آمده – و جلوه ای از روح خود معرّفی کرده و از این رهگذر، فرزندِ خدا انگاری او و الوهیت او و مادرش را مردود شمرده است و گاه با بیان فضائل و امتیازات اختصاصی او؛ از قبیل: ولادت اعجازآمیز، تأیید روح القُدُس، نزول مائدۀ آسمانی و عروج ملکوتی، جایگاه ممتاز عیسی بن مریم(ع) را در میان سایر پیامبران الهی یادآور شده است. قصد قرآن کریم از ذکر این اوصاف و القاب و بیان این فضائل و امتیازات، آموزش نگرش صحیح به شخصیت حضرت مسیح(ع) در ظرف زمانی خاصّ خود و یاد کرد بخشی از اصول فکری مسیحیّت راستین – به ویژه در پیوند با عیسی(ع) و مریم(س) – است.
