دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن 2322-3804 2 2 2014 03 21 Allameh Tabatabaii, Symbolic and Phraseological Language in Quran علامه طباطبایی و زبان نمادین و انشایی در قرآن 95 114 1081 FA محمد محمدرضایی استاد گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران سیدعلی علم الهدی دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه پیام نور تهران ناصر محمدی دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه پیام نور تهران مریم شریف پور دانشجوی دکتری دانشگاه پیام نور Journal Article 2014 04 10 Religious language is one of the important issues in religious philosophy. This knowledge deals with discussion of description and explaining of kalam proposition due to the importance of discussion of meaning and pivotal role of kalam proposition in explaining and truth of religious proposition. Dealing with truth and false of kalam proposition and then meaningful or meaningfulness and in the recent decades their cognitive or non-cognitive have been the problems of this knowledge. <br />Therefore, theories of religious language divide to two main cognitive and non-cognitive groups. Lingual theories such as symbolic, mysterious, mythical, meta-phorical and allegorical contain a part of non- cognitive group. Allameh Tabatabaie, the philosopher and famous commentator in Tashayo World, believes that structure of Quranic language is traditional- based; of course, it differs from traditional language. Since, mystery, metaphor, allegory and symbol have usages in traditional language for the better and faster understanding, God has also used some of these literary terms in <br clear="all" /> order to approximate mind from sensible to contemplative. However, the Quran language is cognitive and meaningful. He doesn’t accept language of myth anywhere in Quran and believe that it is in contradiction with truth of Quran and its aim. زبان دین یکی از مباحث مهم در فلسفه دین می‌باشد. این دانش به دلیل اهمیت بحث معنا و نقش کلیدی گزاره‌های کلامی در توجیه و صدق گزاره‌های دینی، به بحث از توصیف و توجیه گزاره‌های کلامی می‌پردازد. پرداختن به صدق و کذب گزاره‌های کلامی و سپس معناداری یا بی معنایی و در دهه‌های اخیر، معرفت بخشی یا غیر معرفت بخشی آنها (شناختاری یا غیر شناختاری) از مسائل این علم بوده است. در این بین، رهیافت‌های زبان دینی، به دو گروه عمده شناختاری (ناظر به واقع و توصیفگر واقعیتها) و غیر شناختاری تقسیم می‌شوند. رهیافت‌های زبانی‌ چون نمادین دانستن متون دینی، رمزی، اسطوره‌ای، استعاره‌ای یا کنایه‌ای دانستن آن از قسم غیر شناختاری می‌باشند. علامه طباطبایی فیلسوف و مفسر برجسته جهان تشیع، ساختار زبان قرآن را بر مبنای عرف عام دانسته، که البته با عرف عام تفاوت‌هایی نیز دارد و از آنجا که در زبان عرف عقلا از رمز، استعاره، کنایه و نماد برای تفهیم بهتر و سریعتر مطلب استفاده می‌شود، خداوند نیز در قرآن در مواردی این صناعات ادبی را جهت تقریب ذهن از محسوس به معقول به کار برده است؛ اما کل زبان قرآن را (اخبار، انشاء، نماد، رمز و کنایه و ...) شناختاری، ناظر به واقع و معنادار می‌داند. وی به هیچ عنوان، کاربرد زبان اسطوره را در هیچ کجای قرآن نپذیرفته و آن را با حق و حقیقت بودن قرآن و هدف آن در تناقض می‌داند. <br /> <br /><span style="font-size: 11.0pt; font-family: 'B Badr'; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-font-kerning: 0pt; mso-bidi-language: FA; font-weight: normal;" lang="FA">زبان دین یکی از مباحث مهم در فلسفه دین می­باشد. این دانش به دلیل اهمیت بحث معنا و نقش کلیدی گزاره­های کلامی در توجیه و صدق گزاره­های دینی، به بحث از توصیف و توجیه گزاره­های کلامی می­پردازد. پرداختن به صدق و کذب گزاره­های کلامی و سپس معناداری یا بی معنایی و در دهه­های اخیر، معرفت بخشی یا غیر معرفت بخشی آنها (شناختاری یا غیر شناختاری) از مسائل این علم بوده است. در این بین، رهیافت­های زبان دینی، به دو گروه عمده شناختاری (ناظر به واقع و توصیفگر واقعیتها) و غیر شناختاری تقسیم می­شوند. رهیافت­های زبانی­ چون نمادین دانستن متون دینی، رمزی، اسطوره­ای، استعاره­ای یا کنایه­ای دانستن آن از قسم غیر شناختاری می­باشند. علامه طباطبایی فیلسوف و مفسر برجسته جهان تشیع، ساختار زبان قرآن را بر مبنای عرف عام دانسته، که البته با عرف عام تفاوت­هایی نیز دارد و از آنجا که در زبان عرف عقلا از رمز، استعاره، کنایه و نماد برای تفهیم بهتر و سریعتر مطلب استفاده می­شود، خداوند نیز در قرآن در مواردی این صناعات ادبی را جهت تقریب ذهن از محسوس به معقول به کار برده است؛ اما کل زبان قرآن را (اخبار، انشاء، نماد، رمز و کنایه و ...) شناختاری، ناظر به واقع و معنادار می­داند. وی به هیچ عنوان، کاربرد زبان اسطوره را در هیچ کجای قرآن نپذیرفته و آن را با حق و حقیقت بودن قرآن و هدف آن در تناقض می­داند.</span> https://quran.journals.pnu.ac.ir/article_1081_aabe7d8ebc45eb43c54c67bad36be35c.pdf