دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن 2322-3804 12 2 2024 08 22 A lexical rhetoric in Surabadi commentary بلاغت واژگانی در تفسیر سورآبادی 1 17 12249 10.30473/quran.2020.51552.2721 FA ,وحید مالمیر دانشجو دانشکده ادبیات وعلوم انسانی دانشگاه آزاد بروجرد محمد رضا ساکی استادیار/دانشگاه آزاد بروجرد ناهید عزیزی آزادیروجرد Journal Article 2020 06 28 Review:<br />The fifth and sixth centuries can be considered the golden age of translation and interpretation of the Holy Quran in Iran. Because the most important Qur'anic studies have been done in this period. Interpretation of Fasir, known as the Interpretation of Abadi by Abu Bakr Atiq Nishaburi, was compiled around 470. In the interpretation of Surabadi according to the time of writing (fifth century) and the mood of the writers of this period, the principle of writing is based on simplicity and psychology, which is characteristic of Khorasani style. Add a secondary to the meaning of the expressions. Therefore, the present study, in order to reveal the rhetorical values ​​of Swami's interpretation, proves that the beauty of Surabadi's interpretation, in addition to the various aesthetic methods and arrays associated with the style and simplicity of the word, is due to the literary tricks put forth by the rhetorical aspects. In the prose of Surabadi, the presentation of some elements is complicated and comes from the presentation of other elements. Some lexical arrangements also affect the exterior texture and are highly rhetorical. The research method in this study is descriptive-analytic with emphasis on the study of presentation and delay of sentence elements and the first and second meanings of چکیده:<br />قرن‌های پنجم و ششم را می‌توان عصر طلایی ترجمه و تفسیر قرآن کریم در ایران به حساب آورد. زیرا مهم‌ترین پژوهش‌های قرآنی در این دوره انجام یافته است. تفسیرالتفاسیر معروف به تفسیرسورآبادی نوشته ابوبکر عتیق نیشابوری در حدود سال 470 تالیف شده است. درتفسیر سورآبادی با توجه به زمان نگارش (قرن پنجم) و حال و هوای نویسندگان این دوره ،اصل نگارش بر مبنای سادگی و روانی است، که ویژگی سبک خراسانی است .اما در عرصه بلاغت نویسنده با استفاده از قوانین تقدیم و تأخیر سعی کرده که معانی ثانویه‌ای نیز بر معنای عبارات بیفزاید. بنابراین پژوهش حاضر به منظور آشکار کردن ارزش‌های بلاغی تفسیر سوآبادی این فرض را ثابت می‌کند که زیبایی تفسیر سورآبادی، افزون بر وجود روش‌های مختلف زیبایی‌شناسی و آرایه‌های مرتبط با سبک و سادگی کلام، مرهون ترفندهای ادبی برخواسته از جنبه‌های بلاغی است. در نثر سورآبادی تقدیم برخی عناصر امری عارضی است و از تقدیم عناصر دیگر ناشی می‌شود. برخی آرایش‌های واژگانی هم به بافت بیرونی اثر برمی‌گردد و ارزش بلاغی زیادی دارد. روش تحقیق در این پژوهش به صورت توصیفی-تحلیلی و با تاکید بر مطالعه‌ی تقدیم و تاخیر عناصر جمله و معانی اول و دوم جملات صورت ‌گرفته ‌است. https://quran.journals.pnu.ac.ir/article_12249_6ddfffcf7e367f148e8b941ad1dd5ee0.pdf