دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن 2322-3804 12 2 2024 08 22 “Interpretive Actualization” in Umberto Eco's Semiotic Opinions and the Traditional Theory of Interpretation «فعلیت بخشی تفسیری» در آراء نشانه شناختی امبرتو اکو و نظریه سنتی تفسیر 87 100 12255 10.30473/quran.2025.69190.3306 FA ساره تنافرد دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محمد مهدی آجیلیان مافوق استادیار بخش علوم قرآن و فقه، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2023 09 10 Various perspectives have been presented regarding the nature and essence of interpretation. Traditional Islamic commentators consider the goal of interpretation to be the elucidation of the denotative meanings of verses and the discovery of divine intent. In contrast, modern hermeneutical and linguistic approaches identify the interpreter's findings or the overt and covert connotations of the text as the aim of interpretation. To investigate the nature and essence of interpretation, this research employs a comparative study, explaining certain components of textual actualization in Eco's view and comparing them with the approach of traditional ijtihadi commentators. Based on the research findings, Eco's semiotic theory posits a third possibility between the author's intention and the interpreter's intention, namely the intention of the text. According to this theory, through a process, the act initiated by the author is completed by the reader, and in this process, the concept of the text takes shape. In fact, Eco's theory shifts the concept of interpretation from 'discovering intent' to 'actualizing intent.' Unlike the approach of traditional Islamic commentators, Eco considers interpretative actualization to be the very understanding of the text, in whose process the author's intention plays a role as a criterion for the correctness and incorrectness of understanding. Accordingly, the latent potential of the text in unlimited interpretation and having numerous meanings does not lead to the acceptance of every type of interpretative act, and the text itself creates limitations in accepting possible interpretations." دربارة چیستی تفسیر و تحلیل ماهیت آن، دیدگاه‌های مختلفی ارائه شده‌است. مفسران سنت‌گرای اسلامی، غایت تفسیر را بیان مفاد استعمالی آیات و کشف مراد الهی می دانند؛ در مقابل رویکردهای جدید هرمنوتیکی و زبان شناختی، یافته‌های مفسر یا دلالت‌های پیدا و پنهان متن را به عنوان غایت تفسیر نام می-برند. در این پژوهش به منظور بررسی ماهیت و چیستی تفسیر، در مطالعه‌ای تطبیقی‌، برخی مؤلفه‌های فعلیت‌بخشی به متن در نگاه اکو، تبیین و با رویکرد مفسران اجتهادگرای سنتی مقایسه شده‌است. بر اساس نتایج پژوهش، در نظریه نشانه‌شناسی اکو، میان قصد مؤلف و قصد مفسر، امکان سومی به نام قصد متن وجود دارد. براساس این نظریه، طی یک فرایند، عملی را که مؤلف آغاز کرده، خواننده تکمیل می‌کند و در این میان، مفهوم متن شکل می‌گیرد. در واقع نظریه اکو، مفهوم تفسیر را از "کشف مراد" به "فعلیت‌بخشی به مراد" سوق می‌دهد. اکو، برخلاف رویکرد مفسران سنت‌گرای اسلامی، فعلیت‌بخشی تفسیری را همان فهم متن می‌داند که قصد مؤلف در فرایند آن به عنوان معیار درستی و نادرستی فهم نقش دارد. براین اساس، توان پنهان متن در تفسیرِ نامحدود و داشتن معانی بسیار، باعث پذیرش هر نوع کنش تفسیری نیست و متن خود سبب ایجاد محدودیت در قبول تفسیرهای ممکن است. https://quran.journals.pnu.ac.ir/article_12255_b15d250e153650c5edf27ec708f5fcc0.pdf