دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن 2322-3804 13 2 2025 08 23 This research, employing a descriptive-analytical method with a comparative approach, provides an in-depth analysis of the fundamental exegetical controversy surrounding the term "Ya'rishun" in verse 7:137 of the Qur'an. Marking the climax of the con تدمیر «عرش» یا «عریش»؛ مطالعه تطبیقی رویکردهای لغوی-کلامی به مفهوم «یَعْرِشُونَ» و دلالت آن بر تصویر تمدن فرعونی 99 108 12642 10.30473/quran.2025.75445.3475 FA رضا ملازاده یامچی پژوهشگر پسا دکتری علوم قرآن و حدیث ، دانشکده الهیات و معارف اسلامی ، دانشگاه فردوسی ، مشهد ، ایران. میثم شعیب دکتری فقه و حقوق ، دانشکده الهیات و معارف اسلامی ، دانشگاه فردوسی ، مشهد ، ایران. 0000-0003-2904-9601 Journal Article 2025 08 11 This research, using a descriptive-analytical and comparative method, analyzes the exegetical controversy of "Ya'rishun" in Qur'an 7:137. This verse, the climax of the Israelite-Pharaoh confrontation, concludes with a phrase impacting the representation of Pharaonic civilization and divine destruction (tadmīr). The core issue, beyond lexical dispute, is whether "Ya'rishun" means "lofty palaces" ('arsh), symbolizing power, or "trellised vineyards" ('arish), manifesting luxury. Findings show both meanings stem from the root "elevation" and formed two paradigms in Shi'a and Sunni exegesis. The first presents the civilization as a symbol of "architectural arrogance" and political "supremacy" ('uluww), with tadmīr targeting physical symbols of its power. The second portrays it as a symbol of "material decadence" (itraf) and heedless prosperity, with tadmīr dismantling its economic foundations.<br />A comparative analysis of commentaries reveals a methodological evolution from preferring one meaning in early works towards a synthetic, comprehensive approach in later ones. The results suggest the ambiguity is a purposeful rhetorical device. This word choice implies divine tadmīr comprehensively encompasses both arrogant power and corrupting luxury of the Pharaonic civilization. It targets both the 'arsh of domination and the 'arish of decadence, demonstrating that from a Qur'anic perspective, the fall of civilizations is rooted in the corrupting nexus of these two components. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی واتخاذ رویکردی تطبیقی،به کالبدشکافی مناقشه تفسیری بنیادین پیرامون واژه «یَعْرِشُونَ»در آیه ۱۳۷ سوره اعراف می‌پردازد.این آیه که نقطه اوج رویارویی بنی‌اسرائیل و فرعونیان است، با این عبارت به پایان می‌رسد وتأثیری عمیق بر بازنمایی ماهیت تمدن فرعونی و فلسفه تدمیر الهی دارد.مسئله محوری تحقیق، فراتر از یک اختلاف لغوی، بر این پرسش استوار است که آیا «یَعْرِشُونَ» به «بناها و کاخ‌های رفیع»(عَرش) به مثابه نماد قدرت و استعلا، اشاره دارد یا ناظر بر «باغ‌ها وتاکستان‌های داربستی»(عَریش) به عنوان مظهر رفاه و تجمل است.یافته‌ها نشان می‌دهد که هر دو معنا از ریشه لغوی مشترک «ارتفاع» منشعب شده ودر میراث تفسیری فریقین،به شکل‌گیری دو پارادایم تحلیلی متمایز انجامیده است.خوانش نخست،تمدن فرعونی را نماد«استکبار معماری» و «علوّ» سیاسی معرفی می‌کند که «تدمیر» الهی،نمادهای فیزیکی قدرت استیلاگر آن را هدف گرفته است. خوانش دوم، این تمدن را نماد«اتراف مادی» و رفاه مبتنی بر غفلت می‌داند که تدمیر،بنیان‌های اقتصادی آن را نابود ساخته است.تحلیل تطبیقی تفاسیر،یک سیر تحول روش‌شناختی را آشکار می‌سازد که از ترجیح یک معنا در آثار متقدم به سمت یک رویکرد ترکیبی و جامع در آثار متأخر حرکت کرده است. نتایج بیانگر آن است که ابهام موجود دراین واژه یک صنعت بلاغی هدفمند و ایجازی است که بر اساس آن،«تدمیر» الهی به صورتی کاملاً جامع، هر دو بُعد قدرت استکباری و رفاه مفسده‌آمیز تمدن فرعونی را در بر می‌گیرد؛ یعنی هم «عرشِ» استیلا وهم «عریشِ» اتراف را شامل می‌شود و نشان می‌دهد که سقوط تمدن‌ها از منظر قرآن، ریشه در پیوند این دو مؤلفه دارد. https://quran.journals.pnu.ac.ir/article_12642_c9788ae8b3911e406ac46f6ba8bf312b.pdf