دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن 2322-3804 7 1 2018 09 23 Examine the Opinions of the Commentators About Accreditation of What is Quoted in the Qur'an بررسی و تحلیل سخنان مفسران در اعتبارسنجی قول و فعل «محکیّ» در قرآن کریم 43 58 5211 10.30473/quran.2018.5211 FA محمد سلطانی رنانی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه اصفهان Journal Article 2018 07 10 God in the Holy Qur'an quotes words or deeds from others. Some of these anecdotes are associated with confirmation or rejection, but others do not contain explicit confirmation or rejection verses. Commentators have dealt with these verses in a dual way; some commentators, especially determinists, regard the verse as invalid and unarguable, while others consider these verses to be the basis of the "confirmation" (Taqrir) rule. They have known and therefore considered the quoted verses are valid and arguable. The confirmation rule say that any word or deed that God narrates and does not deny is acceptable and confirmable to Him. Qur'anic reasoning, the tradition of Ahl al-Bayt, the consensus of commentators and other religious scholars, and rational reason, all of them imply the validity of the rule of confirmation in these verses. Undoubtedly, the flow of the rule of confirmation and quotation in verses is based on not-founding the speaker's denying (explicit or implicit denying, attached or unattached denying) and the existence of rational terms. خداوند در قرآن کریم سخنان یا کرداری را از دیگران نقل می‌کند. برخی از این حکایت‌ها با تأیید یا رد همراه است، ولی برخی دیگر ازاین‌دست آیات تأیید یا رد صریحی در برندارد. مفسران با این‌گونه آیات برخوردی دوگانه داشته‌اند؛ برخی مفسران، به‌ویژه جبرگرایان، ازآن‌جهت که این قول و فعل از خداوند حکایت نشده است و به معصوم نسبت ندارد، آن را نامعتبر و غیرقابل استدلال می‌شمرند و برخی دیگر این دست آیات را مجرای قاعده «تقریر» دانسته‌اند و بر این اساس آیات حکایت را معتبر و قابل استدلال دانسته‌اند. قاعده تقریر از این قرار است: هر سخن یا کرداری را که سخنگوی حکیم حکایت کند و آن را رد و انکار ننماید، مورد تأیید و پذیرش وی است. ادله قرآنی، سنت معصومان، اتفاق مفسران و دیگر عالمان دینی و دلیل عقلی، همه بر اعتبار قاعده تقریر در آیات حکایت دلالت دارد. بی‌گمان جریان قاعده تقریر و استناد به آیات حکایت بر نیافتن رد از سوی گوینده (رد صریح یا ضمنی، ‌‌متصل یا منفصل) و وجود شرایط منطقی استدلال مبتنی است. https://quran.journals.pnu.ac.ir/article_5211_1c398e557ecde316c86e5ff7b709ee7f.pdf