دانشگاه پیام نور پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن 2322-3804 8 1 1970 01 01 Study of Bases of Ghazali's Approach to Mystical Language of Revelation بررسی مبانی رویکرد غزالی به زبان عرفانی وحی 63 82 6420 10.30473/quran.2019.6420 FA محمد توکلی پور استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه پیام نور Journal Article 1970 01 01 Influenced by his mystical inclinations, Ghazali considers only the language of mystics to be the discoverer of the true meanings of revelational words and propositions. In this study, we try to explain the basics of this view: By his ontological basis, Ghazali introduces that the world is an example or even a shadow of the unseen world. In examining Ghazali's epistemological basis, his evaluation of human epistemological tools and the realm of their implication, indicates that with the help of mystical intuition, one can succeed in the true understanding of God's word and even participate in prophecy. According to Ghazali anthropology, the "heart" (Qalb) of man is the place of illumination of all the mortal and divine sciences and the evidence of revelation and inspiration, and the "imagination"  (Khiyāl) in man is the power of understanding the heavenly truths from exemplary forms. Ghazali bases his study of the structure of the Qur'an and the sciences contained in it on a mystical basis. Moreover, based on the correspondence between the levels of the world, man and the Qur'an, he believes that man has a brief form of the world and includes the levels of the realms of world and kingdom. On the other hand, the human heart has the ability to intuition with its mystical behavior, all the sciences that are also contained in the Qur'an, and thus achieve an understanding of the Qur'an and divine actions in the world. غزالی متأثر از تمایلات عارفانه خود، تنها زبان عارفان را کاشف از معانی حقیقی الفاظ و گزاره‌های وحیانی می‌داند. ما در این پژوهش بر آنیم تا مبانی این دیدگاه را تبیین نماییم: وی براساس مبنای وجودشناختی خود، عالم شهادت را به‌مثابه مثال یا حتی سایه عالم غیب معرفی می‌نماید. در بررسی مبنای معرفت‌شناختی غزالی، ارزیابی وی از ابزارهای معرفتی انسان و قلمرو دلالت آنها حکایت از آن دارد که به‌مدد شهود عرفانی می‌توان در مرتبه روح قدسی نبوی به فهم حقیقی سخن خدا و حتی مشارکت در نبوت توفیق یافت. در مبنای انسان‌شناسانه غزالی، «قلب» آدمی محل اشراق تمامی علوم ملکی و ملکوتی و مُدرک وحی و الهام است و «خیال» نیز در انسان، قوه انتزاع حقایق ملکوتی از صور مثالی است. غزالی بررسی خود درباره ساختار قرآن و علوم مندرج در آن را بر مبنایی عرفانی استوار می‌سازد. به‌علاوه، وی بر مبنای تناظر مراتب جهان، انسان و قرآن بر این باور است که انسان واجد صورتی مختصر از جهان و مشتمل بر مراتب عوالم ملک و ملکوت است. از سوی دیگر، قلب آدمی قابلیت دارد تا با سلوک عارفانه خود، جمیع علوم را که مندرج در قرآن نیز می‌باشند شهود نماید و بدین طریق به فهم قرآن و نیز افعال الهی در جهان نائل آید. https://quran.journals.pnu.ac.ir/article_6420_ee47bfffa39bfe0b002a15099a23de58.pdf